İç Anadolu Bölgesi’nin en büyük illerinden biri olan Kayseri, hızla gelişen bir şehirdir. Kayseri’ye giden bir kişi, Kayseri’ye hayran  olup, o şekilde memleketlerine geri dönüyorlar.

Hızla büyüyen sanayisi, çalışkan insanları Kayseri’ye gelen kişileri hayretler içerisinde bırakıyor. Hele Erciyes Dağı’nın müthiş görkemi.. Ona diyecek hiç bir şey yok.

*****

2005 yılında, Kayseri’de ikamet eden Ağrı’lı bir ailenin düğün törenlerine gittim. Üç gün düğünlerini çalıp, tekrar Mersin’e dönecektim. İlk defa Kayseri’ye gideceğimden dolayı da heyecanlıydım.

Cuma sabahı yola koyulup, Kayseri’ye geldim. Ağrılı aile beni ve ekibimi çok güzel karşıladı. İzzet ve ikramda kusur etmediler.

İç Anadolu insanı Kürtleri sevmez derler Doğu’da. Bu laf, ta Mersin’e kadar da gelmişti. Biraz endişe de vardı içimde. Kayseri’nin göbeğinde Kürtçe bir düğün çalınacak; düğün salonunda olsa her neyse de, düğün mahalle içinde olacak.

Cuma günü öğleden sonra orkestrayı kurup düğüne başladım. Akşam saatlerinde düğün iyice kalabalıklaştı. Ağrılı – Kayserili, Kürt – Türk herkes oynuyor, eğleniyor. Kürtlerin ve Türklerin kardeş gibi geçindiğini, “İç Anadolu insanı Kürtleri sevmez” deyiminin doğru olmadığını kendi gözümle gördüm.

Cuma akşamı saat 23:00 sularında düğün bitti. Cihazlarımızı topladık. Tanımadığım, ama düğünde oynarken gördüğüm 40 yaşlarında bir beyefendi, beni ve ekibimi kolumuzdan tutup, “Gidelim” dedi. Adamın önünde hanımı ve çocukları, yanında ben ve ekibim yavaş yavaş karanlık sokaklardan geçerek yol almaya başladık.

Yaklaşık 20 dakikalık bir yürüyüşten sonra eve vardık. Eve vardığımızda, kapıda bizi genç bir kız ve o kızdan bir iki yaş büyük bir genç erkek karşıladı. Karşı odaya geçtik. Yerde sofra kuruluydu. Aç olduğumuzu nerden biliyorlardı? Oturup bir kaç lokma birşeyler yedik. Ev sahibiyle biraz sohbet ettikten sonra, yorgun olduğumuzu bildiği için, yataklarımızı hazırlatıp, odadan çıktı. Akabinde biz de uyuduk.

Sabah uyandığımızda, Erciyes Dağı’ndan gelen temiz hava ciğerlerimizdeki tüm pislikleri dışarı attı diyebilirim. Çok güzel bir hava vardı, tertemiz, mis gibi.. Ev sahibi, kibar bir şekilde kapıya vurup, içeri girdi. Bizlere, yan odada kahvaltının hazır olduğunu söyledi. Hayatında hiç kahvaltı yapmayan Ben, iki ekmek yemiştim. Süper bir kahvaltı, süper izzet, süper temiz hava.

Kahvaltıdan sonra çaylarımızı yudumlarken ev sahibine sordum:

- Abi, siz Ağrı’nın neresindensiniz?

Adam hafif gülümsedi:

- Ben Ağrılı değilim ki, Kayseriliyim..

Ekibimle birbirimize bakmaya başladık şaşkın bir şekilde. Ben de hafiften gülümsedim:

- Düğün sahibiyle herhangi bir akrabalığınız var mı?

- Yok, tanımıyoruz onları.

Daha çok şaşırdım. Acaba bizi yanlışlıkla mı buraya getirdiler diye düşünmeye başladım ve sordum:

- Ama düğüne gelmiştiniz, oynuyordunuz! Üstelik, bizi alıp evinize getirdiniz.

Yine tatlı tatlı gülümsedi:

- Biz evin balkonunda oturuyorduk. Düğün sesi geldi. Komşular “Kürt Düğünü Oluyor” dediler. Biz de düğüne geldik, oynadık. Bugün de gelip oynayacağız ve damada bir çeyrek altın takacağız.

- Tamam da, davetli değilsiniz.

- Davetli değilim, ama insanım. Komşuları sayılırım. Onlar söylemese de üzerime düşen görev ne ise onu yaparım.

Tüm ekibimle ağzımız açık bir vaziyette, ev sahibinin söylediklerini şaşkınlıkla dinliyorduk. Dayanamadım ve şunu sordum:

- Biz, tâ Mersin’den geldik. Sizinle yedi kat yabancıyız. Üstelik Kürdüz. Sizi bizi tanımadığınız halde evinize aldınız, padişah sofrası kurdunuz. Neden bunu yaptınız?

- Bizim geleneklerimiz de var bu.. Uzak bir yerden misafir gelince, o kişileri evimize misafir ederiz. Yemediğimizi yediririz. Böylelikle hem sizin hayır dualarınızı alırız, hem de evimize bereket gelir. Ayrıca, düğün sahibinin evi kalabalık olur, köyden veya uzak şehirlerden gelen misafirleri olur. Sizinle pek ilgilenemezler, o yüzden bu şekilde sizi evime misafir etmeyi uygun gördüm.

Mahçup ve de şaşkınız.. Aklınıza gelen her türlü duygu o an içimizde vardı.

Bu küçük sohbetten sonra düğün evine gittik. Düğün sahipleri bizleri güler yüzleriyle bir kez daha karşıladılar. Daha sonra olan biteni anlattım. Düğün sahibi hafif gülümseyerek, esprili bir şekilde:

- Kayseri insanı öyledir. Misafiri severler. Biz de misafiri severiz. Ama onlar sizi daha önce kaptılar.

Cumartesi akşamı düğün bitince başka bir aile bizi evine misafir etti. Onlar da Kayseri’nin yerlisiydi. Ve o aile de bizi mahçup bıraktı.

2005 yılından bu zaman kadar, her yaz bir kaç kere Kayseri’ye gidip, düğün çalarım. Bu olay her zaman olur. Her Kayseri’ye gittiğimde, sanki bir akrabamı ziyarete gidiyormuş gibi sevinerek gidiyorum.

Mersin’de biri “Ben Kayseriliyim” dediğinde, boynuna sarılasım geliyor. Kayseri insanının sıcakkanlılığı, misafirperverliği, daha doğrusu örnek alınacak insanlıkları benim her zaman kalbimde kalacaktır.

Kayseri insanına karşı her zaman borçluyum. Bana bir misafire nasıl davranılacağını öğrettiler. Eminim ki, benim gibi her uzaktan gelen kişilere de bu güzel geleneği öğretiyorlar.

Artık evime gelen misafirlere, Kayserililer’den öğrendiğim misafirperverliği gösteriyorum.

Bu Yazım 299 Defa Okundu

Google'den Gelen Aramalar:

• KAYSERİLİLER NASILDIR
• kayserinin gelenekleri
• kayseri kürtleri
• kayseri insani
• kayserili kürtler
• kayseri gelenekleri
• kayseri insanı nasıldır
• kayserili insanlar
• kayserinin insanları
• serkut com kayseri gelenekleri